Εφαρμόζοντας την Παρένθετη Μητρότητα στη Δημοκρατία της Κύπρου

Μέσα από την εξιστόρηση μιας αληθινής ιστορίας στις ΗΠΑ και στην οποία τα πάντα πήγαν «στραβά», ακατάλληλοι γονείς, ακατάλληλη παρένθετη μητέρα, ιδιωτική συμφωνία και ένα γραφείο μεσολάβησης που λειτουργούσε στα πλαίσια εμπορικής επιχείρησης, δηλαδή ένα μείγμα και μια σειρά από γεγονότα, που σίγουρα η ανάγνωσή τους προκαλεί συγκεκριμένη συναισθηματική ένταση, αναδεικνύεται η καταλληλότερη βάση για την ανάδειξη της παρένθετης μητρότητας. […]

Πολιτικά γαβγίσματα

Ήταν ένας σκύλος, ένας μεγάλος επαναστάτης, θα μπορούσε κανείς να πει, που πάντα δίδασκε τους άλλους σκύλους ότι: «Μόνο και μόνο εξαιτίας του ανόητου αυτού γαβγίσματός σας δεν εξελισσόμαστε. Χαραμίζετε την ενέργειά σας άνευ λόγου». Ένας ταχυδρόμος περνάει και ξαφνικά οι σκύλοι γαβγίζουν. Σε έναν αστυνομικό ή οποιοδήποτε περαστικό το ίδιο. Όλοι οι σκύλοι γαβγίζουν και γαβγίζουν μέρα-νύχτα. Ο αρχηγός πάντα τους έλεγε: «Σταματήστε το αυτό! Μην σπαταλάτε ενέργεια, επειδή αυτή η ενέργεια μπορεί να αφιερωθεί σε κάτι χρήσιμο, σε κάτι το δημιουργικό! Μπορούμε να κυριαρχήσουμε σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά εσείς χαραμίζεται την ενέργειά σας τελείως άσκοπα. Αυτή η συνήθεια πρέπει να σταματήσει. Αυτή είναι το πρώτο αμάρτημα, το προπατορικό μας αμάρτημα.» […]

Η φιλοσοφία της (πολιτικής) ελευθερίας

Όσους ανθρώπους και αν ρωτήσουμε για το τι είναι ελευθερία θα παρατηρήσουμε δυο φαινόμενα. Ελάχιστες θα είναι οι όμοιες απαντήσεις και κανείς δεν θα δώσει μια συμπυκνωμένη απάντηση, η όποια θα μοιάζει έστω και αμυδρά με τον «απόλυτο» ορισμό. Ας προσπαθήσουμε να το αναστρέψουμε αυτό, αν όχι στο να δημιουργήσουμε τον «απόλυτο» ορισμό, τουλάχιστον να επιδιώξουμε μια χαρτογράφηση της εμβέλειας της δράσης της ελευθερίας. Σε κάθε περίπτωση συγχωρέστε με για την έκταση του συλλογισμού μου.

Η αφετηρία και αρχή της ελευθερίας είναι το σημείο που είσαι κύριος του εαυτού σου. Όταν είσαι ο κύριος του εαυτού σου, η ζωή σου σού ανήκει. Πρώτο συμπέρασμα, η ελευθερία έχει άμεση συσχέτιση με την έννοια της ιδιοκτησίας. Όποιος το αρνείται αυτό τότε μάλλον υπονοεί ότι κάποιος άλλος έχει μεγαλύτερη ισχύ στη ζωή του από τον ίδιο του τον εαυτό.

Σε κανένα άλλο άτομο ή ομάδα ατόμων δεν μπορεί να ανήκει η ζωή σου. Ούτε σε εσένα ανήκει η ζωή των άλλων. Υπάρχουμε στο παρελθόν, στο παρόν και το μέλλον. Και αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από την ζωή (μέλλον), την ελευθερία (παρόν) και τα αποτέλεσμα του συνδυασμού ζωής και ελευθερίας (παρελθόν). Ένα ενδεικτικό αποτέλεσμα των δυο είναι η Ιστορία. Αν χάσουμε την ζωή μας, θα χάσουμε την ελευθερία. Αν χάσουμε την ελευθερία μας, χάνουμε το παρόν και αν χάσουμε το προϊόν-αποτέλεσμα, που δημιουργήθηκε από τον συνδυασμό των δυο αυτών συστατικών, χάνουμε τον παρελθόν μας. […]

Yanis Varoufakis & Bitcoin

Bitcoin: Ένας ένδοξος (τεχνολογικός) Βυζαντινισμός

Πόσοι είναι εκείνοι που δεν δέχονται, που δεν πιστεύουν, ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία δεν ήταν η συνέχιση της Ρωμαϊκής; Ο διάδοχος, ο κληρονόμος και ο οργανικός συνεχιστής της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας; Λίγοι… Λίγοι είναι και οι υποστηρικτές των bitcoins που δεν πιστεύουν ότι αυτά, αυτό το καινοτόμο νομισματικό σύστημα, δεν είναι ικανό να αντικαταστήσει όχι απλά ένα νόμισμα, αλλά ολόκληρο νομισματικό σύστημα, τις τράπεζες, τα νομισματοκοπεία, ακόμη και την ίδια τη νομισματική παράδοση. […]

Το Δίκαιο της Ανάγκης

Η διασφάλιση της κρατικής υπόστασης ανάγει σε θετικό κανόνα το Δίκαιο της Ανάγκης. Βρίσκει νομιμοποίηση στον πρωταρχικό σκοπό της πολιτειακής οργάνωσης και συμπληρώνει τα κενά των σχετικών συνταγματικών διατάξεων ή/και αποτελεί εξελισσόμενο κείμενο για τις άκαμπτες διατάξεις.

Δεν πρέπει να εφαρμόζεται σε περιπτώσεις καταλύσεως της εννόμου τάξεως, αλλά σε περιπτώσεις που τίθεται σε διακινδύνευση η πολιτεία, πάντοτε όμως μαζί με την κοινωνία. Διαφορετικά μπορεί να αποτελέσει (έκφραση) συνταγματικής δικτατορίας, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το σύνταγμα της Βαϊμάρης που έδινε το δικαίωμα διάλυσης του κοινοβουλίου σε περιπτώσεις ανάγκης. Αυτή ακριβώς τη ρύθμιση εκμεταλλεύτηκε ο Adolf Hitler και κατέστη δικτάτορας του τρίτου Reich. […]

Ντροπή σου Apple…

Στον τεχνολογικό κόσμο συνταραχτικό νέο χαρακτηρίστηκε η αντιμετώπιση εκ πλευράς Apple μιας συγκεκριμένης δικαστικής εντολής που εκδόθηκε από ομοσπονδιακό δικαστήριο των Ηνωμένων Πολιτείων Αμερικής. Το θέμα αντιμετωπίστηκε σαν να έχει τρομερή φιλοσοφική και ηθική σημασία, δεκάδες εταιρίες τεχνολογίας έσπευσαν να συνηγορήσουν και να υποστηρίξουν την Apple. […]

Κράτος Δικαίου

Κατά την κρίση μου θα ήταν ορθότερο να ισχυριστούμε ότι δεν υπάρχει ορισμός για το κράτος δικαίου, τουλάχιστον όχι κάποιος απόλυτος που με έπαρση θα μπορούσε να γίνει θριαμβευτικά αποδεκτός ως μοναδικός και πέρα για πέρα αληθής. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να μην συμπεριλάβουμε τις διάφορες εθνικές εμπειρίες και τις πολιτικές πρακτικές που έλαβαν χώρα κατά την εκάστοτε διαφορετικής αφετηρίας καθίδρυση της έννοιας αυτής στις ώριμες πολιτειακά κοινωνίες. Το κυριότερο όμως είναι ότι αδυνατούμε να μιλήσουμε για Κράτος Δικαίου χωρίς να δανειστούμε στοιχεία, όρους και φρασεολογία τόσο από το Φυσικό Δίκαιο, όσο και από το Θετικό Δίκαιο. […]

Φιλοσοφία του Δικαίου και Θανατική Ποινή

Η κινηματογραφική απόδοση της «δικαιοσύνης» και του ηρωισμού χαράσσει με ιδιαίτερη ευκολία τις συνειδήσεις μας και στην αντίθετη όχθη η, τεθειμένων διαδικασιών, θανατική ποινή ξεσηκώνει την αγανάκτηση και οργή, αντίθεση που προσωπικά την αναγάγω στην ολοένα μειούμενη ταύτιση των κοινωνών προς τα κυβερνητικά όργανα και στην έλλειψη ουσιαστικής κατανόησης της αρχής της πλειοψηφίας και της ελευθερίας της κομματικής δράσεως. […]

Από πού πρέπει να αντλούμε έμπνευση για την παιδεία;

Οι ιδανικές σχέσεις μεταξύ Παιδείας και Οικονομίας, έχουν αποτελέσει εστία μεγάλων διαφωνιών και εντάσεων παγκοσμίως. Ωστόσο, θέλοντας και μη, δεν μπορούμε να παραβλέπουμε την προβολή της Οικονομίας στην εκπαίδευση ή διαφορετικά ότι η Οικονομία, η αγορά εργασίας και οι εταιρίες προοικονομούν το περιβάλλον της εκπαίδευσης.

Για την αφομοίωση της παραπάνω αλήθειας, αρκεί να αντιπαραθέσουμε την εργασία με την εκπαίδευση. Τον προηγούμενο αιώνα, οι νέοι ακολουθούσαν το επάγγελμα των γονιών τους, οι οποίοι είχαν ακολουθήσει το επάγγελμα των παππούδων. Συχνά δούλευαν όλοι μαζί, μιλούσαν κατά την διάρκεια της εργασίας και χρησιμοποιούσαν απλά εργαλεία. Το ίδιο ακριβώς και τα σχολεία, οι νέοι πήγαν στο σχολείο που κατά πάσα πιθανότητα είχαν μαθητεύσει οι γονείς και οι παππούδες τους. Τα βασικότερα αντικείμενά τους ήταν το τετράδιο και το μολύβι, ενώ η διδασκαλία γινόταν σε μικρά τμήματα αλλά διαφόρων ηλικιών μαθητών, που συχνά έπρεπε οι μεγαλύτεροι να βοηθούν τους μικρότερους μαθητές. […]