Οφείλουμε να αναδείξουμε το κρατικό μονοπώλιο της βίας

Η υποχρεωτικότητα του δικαίου συμβιβάζει με τον εξαναγκασμό και ο εξαναγκαστικός χαρακτήρας του αποτελεί καίρια εκδήλωση του συνδέσμου του δικαίου προς την οργανωμένη σε κράτος κοινωνία. Παρόλα αυτά υπάρχουν κανόνες δικαίου που δεν είναι εξαναγκαστικοί. Το στοιχείο του εξαναγκασμού είναι γνώρισμα του δικαίου και όχι απαραίτητα του κάθε κανόνα ξεχωριστά. […]

Έλληνας Μικρός Επιχειρηματίας: Θύμα ή Θύτης;

Δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ότι οι τελευταίες πολιτικές, και τουλάχιστον της τελευταίας πενταετίας, όχι μόνο ήταν άδικες αλλά και πραγματικά σκληρές για τον επιχειρηματία, και ειδικότερα σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο κοινωνικό σύνολο. Η προκαταβολή του φόρου εισοδήματος, το τέλος επιτηδεύματος και τα τεράστια ποσά που καλείται να πληρώσει, συμπληρωματικά, με οποιαδήποτε (νόμιμη) πρόσληψη υπαλλήλου, μοιάζουν με κακόγουστη φάρσα. Αν δεν ετίθετο το θέμα της όποιας υπάρχουσας περιουσίας, κανένας επιχειρηματίας δεν έχει το παραμικρό λόγο να διατηρεί την επιχείρησή του στην Ελλάδα.

Όμως υπάρχουν συγκεκριμένα περιθώρια άσκησης σφοδρής κριτικής για τα συχνά μοτίβα συμπεριφοράς που αναδεικνύει και επικαλείται ο Έλληνας Μικρός Επιχειρηματίας. Όπως σε όλες τις όμοιες περιπτώσεις, σαφώς και υπάρχουν οι καλές εξαιρέσεις και ο σκοπός μου δεν είναι η ευρύτερη κατακεραύνωση του χώρου, αλλά η παράθεση εκείνων των σημείων, που κατά την γνώμη μου, οφείλουμε όλοι να φροντίσουμε να αλλάξουν […]

Πολιτικά γαβγίσματα

Ήταν ένας σκύλος, ένας μεγάλος επαναστάτης, θα μπορούσε κανείς να πει, που πάντα δίδασκε τους άλλους σκύλους ότι: «Μόνο και μόνο εξαιτίας του ανόητου αυτού γαβγίσματός σας δεν εξελισσόμαστε. Χαραμίζετε την ενέργειά σας άνευ λόγου». Ένας ταχυδρόμος περνάει και ξαφνικά οι σκύλοι γαβγίζουν. Σε έναν αστυνομικό ή οποιοδήποτε περαστικό το ίδιο. Όλοι οι σκύλοι γαβγίζουν και γαβγίζουν μέρα-νύχτα. Ο αρχηγός πάντα τους έλεγε: «Σταματήστε το αυτό! Μην σπαταλάτε ενέργεια, επειδή αυτή η ενέργεια μπορεί να αφιερωθεί σε κάτι χρήσιμο, σε κάτι το δημιουργικό! Μπορούμε να κυριαρχήσουμε σε ολόκληρο τον κόσμο, αλλά εσείς χαραμίζεται την ενέργειά σας τελείως άσκοπα. Αυτή η συνήθεια πρέπει να σταματήσει. Αυτή είναι το πρώτο αμάρτημα, το προπατορικό μας αμάρτημα.» […]

Πρώτη κόκκινη κάρτα στην …κυβέρνηση μας

Η μεγάλη έκπληξη στην βραδιά των εκλογών δεν ήταν ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά ο Γιάνης Βαρουφάκης. Το «αντιμνημονιακό αίσθημα» ήταν μαθηματικά προγεγραμμένο ότι θα ευδοκιμούσε στις κάλπες, …αλλά τι πραγματικά γυρεύει ένας ξακουστός, ευφυής και μεγάλου βεληνεκές οικονομολόγος σε μια αλάνα οργισμένων επιπόλαιων αγανακτισμένων με εξ’αναγγελίες πιο ηχηρές και από το παιδικό πάρτι μια νεαράς κορασίδας για την τιμή της πρώτης της περιόδου; […]

Τι θα γίνει τελικά ρε καθηγητές;

Σε αυτό κείμενο να βάζω στο στόχαστρο τη βασική εκπαίδευση, όχι επειδή η τριτοβάθμια έχει λύσει τα προβλήματά της, ούτε επειδή αξίζουν κάποιο βραβείο. Τουλάχιστον όχι σαν σύνολο, και αντίθετα υπάρχουν καθηγητές στη βασική εκπαίδευση που αξίζουν, ατομικά, ένα ή και πολλά βραβεία! Αλλά είναι δυο παράλληλοι άξονες, έτσι είναι σε όλο στον κόσμο και έτσι πρέπει να είναι. Μιλώντας για την παιδεία και ταυτόχρονα και για τους δυο άξονες, το μόνο που καταφέρνει κανείς είναι μια χωριάτικη σαλάτα. […]

Η φιλοσοφία της (πολιτικής) ελευθερίας

Όσους ανθρώπους και αν ρωτήσουμε για το τι είναι ελευθερία θα παρατηρήσουμε δυο φαινόμενα. Ελάχιστες θα είναι οι όμοιες απαντήσεις και κανείς δεν θα δώσει μια συμπυκνωμένη απάντηση, η όποια θα μοιάζει έστω και αμυδρά με τον «απόλυτο» ορισμό. Ας προσπαθήσουμε να το αναστρέψουμε αυτό, αν όχι στο να δημιουργήσουμε τον «απόλυτο» ορισμό, τουλάχιστον να επιδιώξουμε μια χαρτογράφηση της εμβέλειας της δράσης της ελευθερίας. Σε κάθε περίπτωση συγχωρέστε με για την έκταση του συλλογισμού μου.

Η αφετηρία και αρχή της ελευθερίας είναι το σημείο που είσαι κύριος του εαυτού σου. Όταν είσαι ο κύριος του εαυτού σου, η ζωή σου σού ανήκει. Πρώτο συμπέρασμα, η ελευθερία έχει άμεση συσχέτιση με την έννοια της ιδιοκτησίας. Όποιος το αρνείται αυτό τότε μάλλον υπονοεί ότι κάποιος άλλος έχει μεγαλύτερη ισχύ στη ζωή του από τον ίδιο του τον εαυτό.

Σε κανένα άλλο άτομο ή ομάδα ατόμων δεν μπορεί να ανήκει η ζωή σου. Ούτε σε εσένα ανήκει η ζωή των άλλων. Υπάρχουμε στο παρελθόν, στο παρόν και το μέλλον. Και αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από την ζωή (μέλλον), την ελευθερία (παρόν) και τα αποτέλεσμα του συνδυασμού ζωής και ελευθερίας (παρελθόν). Ένα ενδεικτικό αποτέλεσμα των δυο είναι η Ιστορία. Αν χάσουμε την ζωή μας, θα χάσουμε την ελευθερία. Αν χάσουμε την ελευθερία μας, χάνουμε το παρόν και αν χάσουμε το προϊόν-αποτέλεσμα, που δημιουργήθηκε από τον συνδυασμό των δυο αυτών συστατικών, χάνουμε τον παρελθόν μας. […]

Όλοι έχουμε κάτι να κρύψουμε!

Εν ’όψει της υπόθεσης «PRISM», της οργανωμένης και συντονισμένης παρακολούθησης ψηφιακών δεδομένων από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, ο σχολιασμός των social media και των τηλεπικοινωνιών με αφετηρία και επίκεντρο το privacy ήταν ικανή αιτία να αναδείξει το επιχείρημα καθησυχασμού «δεν έχω κάτι να κρύψω».

Η πιο συνήθης χρήση υπηρεσιών επικοινωνίας και πληροφοριών, από κινητό τηλέφωνο μέχρι μηχανή αναζήτησης ή social network, αναμφισβήτητα δεν αρκεί να αποκαλύψει πληροφορίες που δεν γνωρίζει π.χ. ο γείτονάς σας. Είναι αναμενόμενο ο γείτονάς σας μπορεί να γνωρίζει ότι καθημερινά το απόγευμα πηγαίνετε γυμναστήριο ή τα σαββατοκύριακα λείπετε και πιθανόν να βρίσκεστε στην εξοχική σας οικία. Έτσι συχνά πιστεύετε ότι οι προσωπικές μας πληροφορίες έχουν μηδαμινή αξία.

Η ειδοποιός διαφορά είναι σε τι εύρος η πληροφορία δημοσιοποιείται. Το ότι κάποιοι άνθρωποι γνωρίζουν κάτι, δεν σημαίνει ότι ο οποιοσδήποτε είναι υγιές να έχει πρόσβαση σε αυτή πληροφορία. Ή πιο απλά, το ότι είναι ανεπάντεχο πως οι γείτονές σας γνωρίζουν ότι τα βράδια καυγαδίζετε με την γυναίκα σας, σημαίνει ότι είναι δεοντολογικά ανεκτό να το καταγράψει ένας δημοσιογράφος στην τοπική εφημερίδα;

Παρόλα αυτά, μήπως χρειάζεται κάθε άνθρωπος να έχει κάτι να κρύψει; […]

Κάνω Like, άρα υπάρχω!

Μια έρευνα, που χρηματοδοτήθηκε από την Microsoft Research και την Boeing, είχε σαν στόχο να επιτευχθεί αυτόματη και ακριβής διαδικασία πρόβλεψης ευαίσθητων προσωπικών πληροφοριών και όλα αυτά με μοναδική πηγή τα δεδομένα που είναι καταχωρημένα στο facebook. Η έρευνα διεξαχθεί με την βοήθεια των 58.000 εθελοντές που παραχώρησαν τα Likes του στην επιστημονική ομάδα.

Βέβαια από την αρχή της δημιουργίας του κυβερνοχώρου, δημιουργήθηκαν, έμμεσα, αρχεία δεδομένων όπου ήταν ικανά να προδώσουν τις διάφορες προτιμήσεις των χρηστών, όπως το αρχείο καταγραφής ερωτημάτων αναζήτησης από τις ίδιες της μηχανές αναζήτησης αλλά και όπως το ιστορικό των browser. Η διαφορά όμως με τα likes, και τα υπόλοιπα δεδομένα του facebook, είναι ότι τα δεύτερα είναι δημόσια by default. […]

Περί εφαπάξ ο λόγος

Αν και ιδιαίτερα φιλελεύθερος, αν και ο ομολογώ όχι καθαρόαιμος αλλά σίγουρα πιστεύω στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Ομολογώ όμως θεώρησα ιδιαίτερα χυδαίο το πως θέλησε η Κυβέρνηση να περάσει την δεύτερη περικοπή του εφάπαξ που συσσωρευτικά μιλάμε για μείωση που πιθανών να ξεπερνάει το 50%. Παρακολουθώντας τα διάφορα τηλεοπτικά ΜΜΕ, ιδιαίτερα το ΣΚΑΪ, αλλά και τις ίδιες δηλώσεις κρατικών στελεχών, θαρρεί κάνεις ότι ήταν κάτι αναμενόμενο και δίκιο. Το αναμενόμενο, θα το αφήσω στην άκρη παρόλο που όλοι προεκλογικά μιλήσουν για όχι νέα μέτρα. Το αφήνω στην άκρη, γιατί σε ένα χρεοκοπημένο κράτος τα πάντα είναι αναμενόμενα εξορισμού. […]

Η κρίση έφερε τις υποβαθμίσεις ή οι υποβαθμίσεις την κρίση; (Part 2)

(Το πρώτο μέρος θα το βρείτε εδώ)
Με αφορμή αυτό το thread  έγραψα:

Οι οίκοι αξιολόγησης δεν είναι κάτι κακό ή ανήθικο από την φύση τους, αντίθετα είναι κάτι θεμιτό. Τι πιο ωραίο για ένα πολίτη που επιθυμεί ένα μέρος των αποταμιεύσεων να τα μετατρέψει σε ομόλογα, αμοιβαία κεφάλαια ή μετοχές να έχει στην διάθεση του οργανωμένες μελέτες, προβλέψεις και εκτιμήσεις. Άλλα μέχρι εκεί.

Πλέον οι οίκοι αξιολόγησης έχουν χάσει τον συμβουλευτικό τους χαρακτήρας. Δεν θα ήταν υπερβολή να μιλήσουμε για οίκοι καθοδήγησης. Έχουν συγκεντρώσει «αφύσικη» & νομοθετική δύναμη ακόμη και για τα φιλελεύθερα πλαίσια των χρηματιστηριακών αγορών. Ο Adam Smith μίλαγε για αόρατο χέρι. Δεν εννοούσε ότι το χέρι αυτό κρύβεται, εννοούσε ότι είναι απροσδιόριστο γιατί είναι μια τεράστια συνιστώσα δύναμη. Ίσως είχε στο μυαλό του μια τέλεια, αλλά σταθμισμένη, δημοκρατία του χρήματος. […]