When the GDPR goes wrong…

One movie which I empirically realise its trueness is the “Das Experiment (2001)”. It is based on a real experiment, conducted by Dr Philip Zimbardo, and it is more than a film with its straightforward concept. Its main message is how the people change when they were assigned with any power. It is a matter of mere conjectural, how exactly the experiment would be different if we swap the police with forest guards, bureaucrats, etc.

This article discusses the misuse of powers of GDPR and the data privacy concept. It engages and looks into the Decision of Cypriot Data Protection Authority (DPA) of 25th Oct 20191, although the reference to this case is indicative; the primary goal of this article is to formulate broader commentaries and worries. The facts of this case are straightforward enough: it regards a trade union (Cyprus Workers Confederation) and a Cypriot Companies Group (Louis Group), which among other things offer passenger handling services to local Airports. The general secretary of the trade union demands from the company to stop using the Bradford Factor as a management procedure, due to privacy concerns. The Cypriot Data Commissioner intervened and imposed penalties of 82.000 euros. […]

[Guest Post] Η Κύπρος δεν κείται μακράν

Cyprus Greece

Η Κύπρος δεν κείται μακράν. Έτσι τιτλοφορείται γραπτή δήλωση που εξέδωσαν 82, μέχρι στιγμής, προσωπικότητες στην Ελλάδα, μεταξύ των οποίων ακαδημαϊκοί, πρώην αξιωματικοί του στρατού και νομικοί. Η Τουρκία αποσκοπεί να διασπάσει Κύπρο και Ελλάδα, να κατοχυρώσει ότι οι παράνομες ενέργειες τις, εις βάρος της κυπριακής ΑΟΖ, συνιστούν τετελεσμένα και να εξακολουθεί να εκβιάζει και τα δύο κράτη με περαιτέρω επιθετικές ενέργειες. Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο. Ακολουθεί το πρωτότυπο κείμενο […]

Χίλια Corallia και ένας Tayyip

O Δρ Chang Ha-Joon στο έργο του «23 Αλήθειες που δεν μας λένε για τον Καπιταλισμό» αναπτύσσει το επιχείρημα ότι η Κυβέρνηση ως Επιχειρηματίας (και ως Επιχειρηματικός παράγοντας) διαθέτει ένα πλεονεκτήματα, το οποίο εκ των πραγμάτων κανένας ιδιώτης επιχειρηματίας δεν διαθέτει. Πρόκειται για την αρετή της υπομονής και επιμονής. Αν θυμάμαι ορθά επικαλείται την περίπτωση της LG. Η Διοίκηση εκείνη την εποχή ήθελε να καταπιαστούν, ως Εταιρεία, με την παραγωγή κλωστών αλλά Κυβερνητικοί αξιωματικοί τελικά παρεμβαίνουν και πείθουν τη διοίκηση να ασχοληθεί με τα καλώδια-κυκλώματα. Μια τέτοια περίπτωση είναι και η επένδυση της Τουρκίας ως προς τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα (TOGG). Μπορεί να έχει αποκτήσει μια μερική τεχνογνωσία καθώς πολλές δυτικές αυτοκινητοβιομηχανίες είχαν εργοστάσια κατασκευής και συναρμολόγησης στην Τουρκία, αλλά η TOGG δεν παύει στο μεγαλύτερο της μέρος να είναι όραμα εθνικής στρατηγικής (link). Το ηλεκτρονικό αυτοκίνητο εκτός όλων των άλλων, είναι και οι αλγόριθμοι, η τεχνητή νοημοσύνη, τα «τσιπάκια» και γενικά η «ψηφιακή τεχνολογία». Χαρακτηριστικό ότι η Mercedes Benz δυσκολεύεται στον κλάδο αυτό, ενώ ο Elon Musk όπου θεωρητικά είχε πολύ μικρή εμπειρία στη μηχανική, παρόλα αυτά είχε μια αξιοζήλευτη γενική πορεία.

Είμαι της γνώμης ότι ακριβώς σε αυτό το μήκος-κύματος θα πρέπει να τοποθετηθεί και η «τριάδα» Κίνα – Σεντσέν – Hong Kong. Μπορεί να μην πέρασε πολύς καιρός από την αποαποικιοποίηση του Hong Kong και εν μέρει τα όσα συμβαίνουν να αποδοθούν στο ασταθές και μη ώριμο πλαίσιο που περιβάλλει το Hong Kong, αλλά αν η Κίνα δεν είχε επενδύσει και δεόντως δεν είχε επιμεληθεί την εμπορική ζώνη Σεντσέν, δεν θα είχε τη διπλωματική διάθεση να ανοίξει το εθνικό μέτωπο Hong Kong. Ισχυρίζομαι ότι την διάθεση αυτή τη άντλησε από την επιτυχία του πειράματος Σεντσέν. […]

Οικολόγοι, δονητές και παίγνια ψυχρού πολέμου;

Μόλις πρόσφατα χρειάστηκε να σταματήσουμε (έστω για λίγο) και να απαντήσουμε στο ότι δεν μας ψεκάζουν ή ότι η γη δεν είναι επίπεδη. Λίγο πριν την έξοδό μας από το 2019 άνοιξε και το θέμα του 5G και αν τα κεφάλια μας θα ψηθούν, η ζωή της μέλισσας θα διαταραχθεί και ο πρωινός μας καπουτσίνο μας θα είναι λίγο πιο μελαγχολικός, καθώς ενδεχομένως οι νέες κεραίες-τέρατα θα εκθρονίζουν τα ηλεκτρόνια των μορίων του…

Η υγεία είναι ότι πιο πολυτιμότερο που έχουμε – κανείς δεν μπορεί να το διαπραγματευτεί – εν προκειμένω ωστόσο εδώ και μια δεκαετία κάθε κτήριο έχει μια ντουζίνα από wifi πομποδέκτες και όλοι πια κρατούμε 4G συσκευές. Το ερώτημά μου είναι γιατί ο στόχος μας αυτή την φορά είναι το 5G, και όχι για παράδειγμα το Bluetooth 5, μια τεχνολογία την οποία στην κυριολεξία τη φοράμε και τα AirPods μάλλον είναι ο φυσικά κοντινότερος πομποδέκτης στον εγκέφαλό μας και βεβαίως αν γίνουμε και λίγο παιχνιδιάρηδες, και καταμετρήσουμε όλες τις εφαρμογές του BT5, υπό τις περιστάσεις και ενδεχομένως, να χρειαστεί να ανησυχήσουμε και για άλλες οπές μας… […]

Περιορίζοντας την αυτονομία των ψηφιακών δημιουργών: Σύγχρονα ζητήματα πιθανής νόθευσης της αγοράς από τα καταστήματα εφαρμογών (App Stores)

Το παρόν άρθρο παρουσιάζει και εξετάζει τις ριζοσπαστικές αλλαγές που επέφερε η γιγάντωση της ψηφιακής τεχνολογίας στον τρόπο που είναι διαρθρωμένη και η αντίστοιχη αγορά και με τις επιπτώσεις να μην είναι ακόμη αντιληπτές. Οι πρώτες απόπειρες για νομοθετική ή νομολογιακή ρύθμιση των καίριων ζητημάτων, παρουσιάζουν διάφορες αδυναμίες καθώς ταυπάρχοντα κριτήρια που καταδεικνύουν πότε έχουμε (ή δεν έχουμε) μονοπώλιο συνυπολόγιζαν τα χαρακτηριστικά τον πλέον παραδοσιακών αγορών και βιομηχανιών. Μια σύγχρονη προβληματική είναι το ποια ακριβώς είναι η νομική σχέση μεταξύ ενός αγοραστή εφαρμογών και του καταστήματος εφαρμογών. Αρχικώς παρατίθεται μια επί τροχάδην εξιστόρηση της υφής των αντιμονοπωλιακών πολιτικών και στη συνέχεια παρατίθενται με κριτική διάθεση τα διάφορα πορίσματα της υποθέσεως Apple v. Pepper και επισημαίνονται τα πιθανά σφάλματα που ελλοχεύουνστο παράπονο της Spotify στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή για τους όρους συνεργασίας που επιβάλλει η Apple μέσω του App Store. Γίνεται επίσης λόγος για το ποιος πρέπει να είναι ο ελάχιστος χώρος συνδιαλλαγών, o οποίος είναι ικανός να κριθεί ως μια αυτόνομη αγορά. Τέλος αποπειράται να γίνει καταγραφή των πιθανολογούμενων κινδύνων που επιφυλάσσει το μέλλον για τους δημιουργούς εφαρμογών. […]

Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης: Ένα δικηγορικό παίγνιο ψυχολογίας;

Οι λέξεις δεν αποτελούν μόνο εργαλείο επικοινωνίας και εξωτερίκευσης συναισθημάτων, συχνά καλούνται να υποστηρίξουν τη λειτουργία του ορισμού και αυστηρού προσδιορισμού εννοιών και ιδεών. Καθόσον το ενστικτωδώς κυνήγι επιβίωσης και η συλλογή τροφής υποκαταστάθηκε από τη γεωργία, την τεχνική και την επιστήμη ήταν αναμενόμενο ότι οι βασικοί συμβολισμοί και έννοιες δεν θα είναι πια άλλο ικανά να σηκώσουν την αλλεπάλληλη διαδοχή πολιτισμών. Από το πέταγμα ως ένδειξη ελευθερίας και λύτρωσης, στο πυθαγόρειο θεώρημα και κατόπιν στο αόρατο χέρι του A. Smith, το κυριότερο που σχηματοποιείται είναι ένα υπερφυσικό κανάλι, μια μεταφυσική δίαυλος και μια μοναδικά λαμπερή κοινωνία, με κοινωνούς ιδέες και πληροφορίες. Η εργασία μας θα ήταν επίπονη και μίζερη, αν δεν ήταν εφικτό να προσθέτουμε νέες λέξεις και όρους.

Η παραπάνω συλλογιστική εφάπτεται και στο κατά πόσο η γονική αποξένωση μπορεί να έχει εκφάνσεις συνδρόμου και να απαντήσει στο γιατί φαίνεται να μην γίνεται πάντοτε αποδεκτή ως σύνδρομο από την ψυχολογική και δικαστική κοινότητα. Η εξιστόρηση του φαινομένου ως σύνδρομο αρχίζει από τον ψυχίατρο Richard Alan Gardner από τις αρχές της δεκαετίας του ‘70. Μια σειρά από ιδιαίτερα εμπόδια και παρεξηγήσεις, καταστούν το έργο του έντονα αμφιλεγόμενο ακόμη και στις μέρες μας. Παραδείγματος χάριν ανέκυψαν ζητήματα πολιτικής ορθότητας και σεξισμού από τις εμπειρικές του παρατηρήσεις ότι συχνότερα οι μητέρες αποτελούσαν την γενεσιουργό αιτία και επιταχυντικό παράγοντα του ζητήματος. Ωστόσο το έργο του δεν πρέπει να υποτιμηθεί. […]

Οι εξετάσεις γενετικού υλικού ως εργαλείο Κυπριακού Οικογενειακού Δικαστηρίου και για σκοπούς εξακρίβωσης της πατρότητας

Εξετάζοντας την επίδραση των οικονομικοκοινωνικών μετεξελίξεων των καιρών μας, στους δεσμούς της οικογένειας, μια ανάγκη, της οποίας η παρουσία της παρεισφρύει συνεχώς, είναι η δυνατότητα διερεύνησης και διάγνωσης των δικαιωµάτων των γονέων – εν προκειμένω της μητέρας – και κατά έναν τρόπο όπου θα υποβοηθιέται µε την προσαγωγή επιστηµονικής µαρτυρίας. […]

Apple v. Pepper: Ληστεύοντας την αυτονομία των προγραμματιστών

Καταναλωτές και χρήστες συσκευών iOS, καταχωρούν στη βάση αντιμονοπωλιακών επιχειρημάτων, αγωγή κατά της Apple. Το App store είναι τοις πάσι γνωστόν ότι είναι ο μονόδρομος για την απόκτηση εφαρμογών σε κάθε apple συσκευή που τρέχει το iOS. Μόνο εξοικειωμένοι χρήστες και υπό προϋποθέσεις, και μέσω τεχνικών παρείσφρησης και πειρατείας (jailbreak), πιθανόν να μπορούν να απολαύσουν άλλα repositories και «καταστήματα» εφαρμογών. Η μηδαμινή πρακτικότητα τέτοιων εναλλακτικών, απλώς επιβεβαιώνει το γενικό κανόνα ότι πράγματι το App Store είναι η μοναδική επιλογή για την προμήθεια εφαρμογών και ο λόγος δεν μπορεί να είναι άλλος από τις πολιτικές που η ίδια η εταιρεία επέλεξε -και όχι π.χ. από τις «ευγενείς» δυνάμεις της προσφοράς και ζήτησης.  Οι καταναλωτές ισχυρίζονταν το ότι είναι υποχρεωμένοι να προμηθεύονται τις εφαρμογές μόνο στο App Store, τους περιορίζει τα δικαιώματα να απολαμβάνουν χαμηλές τιμές και ότι οι πρακτικές της Apple είναι παράνομες και μονοπωλιακές.

O κύκλος ζωής της υπόθεσης ξεκίνησε πριν από οχτώ χρόνια, το 2011. Από την πρώτη στιγμή η Apple επικαλούνταν το επιχείρημα ότι, οι αγοραστές εφαρμογών δεν έχουν αγώγιμο δικαίωμα εναντίον της, καθ’ ολοκληρίαν. Το πρωτόδικο Δικαστήριο συνομολόγησε υπέρ της Apple, ενώ στη συνέχεια, εφετείο ανατρέπει την απόφαση για χάρη των εναγόντων και στο τέλος η Apple ζήτησε την παρέμβαση του Supreme Court. Στις 13 Μαΐου και σε ενδιάμεση απόφαση, το Ανώτατο Δικαστήριο κρίνει ότι υπάρχει άμεση καταναλωτική σχέση μεταξύ Apple και αγοραστών εφαρμογών, και οπότε οι εναγόμενοι επιτρέπεται να κινήσουν αγωγή κατά της εταιρείας και υπέρ των δικών τους συμφερόντων.

Αναμφισβήτητα, ορθώς το Δικαστήριο επέλεξε να διακρίνει το καθαυτό επίδικο ερώτημα (δηλαδή, αν είναι, ή δεν είναι, μονοπωλιακές οι πρακτικές που διέπουν τη λειτουργία του App Store), και σε ένα αρχικό στάδιο επιλέγει να προδικάζει κατά πόσο μια συνδιαλλαγή για την ψηφιακή αγορά εφαρμογής ενός τρίτου προγραμματιστή, προσδίδει στον καταναλωτή αγώγιμο δικαίωμα κατά της Apple. Το ερώτημα αν διέπεται από μονοπωλιακές πρακτικές το App Store για iOS συσκευές, θα παραμένει αναπάντητο, τουλάχιστον έως ότου εκδοθεί τελεσίδικη απάντηση. Τεχνολογικοί αρθρογράφοι περιέπεσαν σε μικρό ατόπημα, και στα διάφορα άρθρα βλέπουμε υπενθυμίσεις ότι η Apple παρακρατά το 30% των πωλήσεων αλλά και απαιτεί και ετήσια συνδρομή ύψους 99 δολαρίων. Πράγματι στις διατυπώσεις της απόφασης συγκαταλέγονται διάφορες πραγματικές περιστάσεις, όπως ότι η χαμηλότερη τιμή μιας εφαρμογής διαθέσιμης προς αγορά, είναι 0.99 δολάρια. Πρόκειται ωστόσο για μια δικονομική πρακτική, η εισαγωγή μιας υπόθεσης να περιλαμβάνει και τα σχετιζόμενα γεγονότα και τα καίρια σημεία που διακυβεύονται. Αυτή η πρακτική ωστόσο εκφεύγει κατά πολύ μιας κρίσης συνυφασμένης και περιορισμένης με την ύπαρξη ενός τιμοκαταλόγου. […]

Κριτική θεώρηση των ανοιχτών νηολογίων

Η επιλογή έρευνας του ζητήματος των σημαιών ευκαιρίας ανέκυψε λόγω του ενθουσιασμού των εκκολαπτόμενων νομικών για τους τρόπους που η πολιτική βούληση διαστρωματώνεται και επηρεάζει την επιχειρηματικότητα αλλά και τις διεθνείς νομοθετικές πρωτοβουλίες.

Καταρχήν παρατίθενται τα κύρια είδη νηολογίων και όπως αυτά παρουσιάζονται στη σύγχρονη βιβλιογραφία. Στην ιστορική αναδρομή που ακολουθεί, βλέπουμε τις συνθήκες, δυνάμεις αλλά και τους παράγοντες που συνέβαλαν στην εθνικά αποθαρρυντική διάδοση των ανοιχτών νηολογίων.

Η υποενότητα «πλεονεκτήματα & μειονεκτήματα ανοιχτών νηολογίων» κρίθηκε σκόπιμη καθώς σε μεγάλο βαθμό αποκαλύπτει το πως έχει διαμορφωθεί μέχρι και σήμερα και ο χάρτης της ναυτιλιακής βιομηχανίας. Αποκαλύπτει και τους λόγους για τους οποίους η απάρνηση του παγκοσμιοποιημένου χαρακτήρα της ναυτιλίας, επ’ ουδενί λόγω αποτελεί κάποιου είδους πολιτική ή επιχειρηματική στρατηγικής.

Ακολούθως αναπτύσσεται η προβληματική, συνοδευόμενη από την ενωσιακή νομολογία, κατά πόσο μια ευθεία απόπειρα αποτροπής διεργασιών μετανηολόγησης ενδέχεται να αντιβαίνει σε λοιπά ιδεώδη. Στο ίδιο μήκος κύματος και συνειρμών κινούνται και τα στοιχεία που προκύπτουν από στατιστικά δεδομένα.

Η περίπτωση των εθνικών προσπαθειών της Κίνας έχουν τη δική τους σημασία παραδειγματισμού. Οι διακριτές φάσεις των προσπαθειών είναι ένας έμπρακτος τρόπος να απομονωθούν οι διάφορες μεταβλητές και κατά επέκταση να καταμετρηθεί πως ακριβώς επενεργούν έναντι της ναυτιλιακής επιχειρηματικής σκηνής. Τέλος παρατίθεται το θεωρητικό υπόβαθρο μιας διστακτικής απόπειρας περιορισμού του φαινομένου μέσα. […]

Jack the Ripper: Ένα Βικτωριανό μελόδραμα

Πρόκειται για ένα φάκελο δολοφονιών ιδιαίτερα πεπαλαιωμένο, ο οποίος αν και ουδέποτε δεν έχει εξιχνιαστεί, προσέλκυσε αμέτρητες αναλύσεις, αρθρογραφία, ενώ έχει κινηματογραφηθεί ποικιλοτρόπως. Αναφερόμαστε σε μια άλλη εποχή, τη Βικτωριανή, και σίγουρα από τότε η Εγκληματολογία έχει μετεξελιχθεί. Το ίδιο το βιοτικό και πολιτισμικό μέσο επίπεδο. Η τεχνολογία στο απόγειο της καινοτομίας και της εφευρετικότητας, ενώ οι επιστημονικές και πανεπιστημιακές υποδομές, ενθάρρυναν τη διεπιστημονική συνεργασία περισσότερο από ποτέ.

Κατά την περίοδο σύνταξης τούτων των σελίδων, η κυπριακή κοινωνία πάγωσε, όταν αντίκρισε τις μακάβριες προθέσεις του «Ορέστη», όπου αναπαυτικά και απομονωμένα στην οικία του διάλεγε τα θύματα μέσα από διαδικτυακή πλατφόρμα γνωριμιών και στη συνέχεια ικανοποιούσε τις φρενοπαθείς ορέξεις του. Ταυτοχρόνως όμως, όπως δήλωσε και υπαστυνόμος ενώπιον του Δικαστηρίου, η εταιρεία κοινωνικής δικτύωσης υποβοήθησε τις αρχές στον εντοπισμό του δράση, ενώ το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ κάνει λόγο ότι η αστυνομία ερευνά περίπου 30 προγενέστερες ψηφιακές του «συναναστροφές». Επιστρέφοντας στην περίπτωση του «Jack», ούτε ο ίδιος μπορούσε να απολαύσει ανάλογες «ανέσεις» κατά τη διαλογή των θυμάτων, αλλά ούτε και η αστυνομία είχε τη δυνατότητα να μελετήσει τις διάφορες προπαρασκευαστικές του πράξεις.

Το ερώτημα κατά πόσο η υπό εξέταση σειρά αιμοβόρων δολοφονιών, θα είχε εξιχνιαστεί και κατασταλεί, εκμεταλλευόμενοι όλα τα σημερινά μέσα, αξιοποιώντας τις τωρινές τεχνικές και επικαλούμενοι τις αυθεντίες εγκληματολογίας του 21ου αιώνα, απαντιέται μόνο με πιθανολόγηση και εικασίες και για αυτό δεν θα απασχολήσει το συγγραφέα.

Στα 131 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει υπάρχει μια σειρά από ζητήματα που παραμένουν σταθερά και αμετάβλητα, όσα «μόνο ο διάβολος γνωρίζει», δηλαδή την ένοχη διάνοια, ή πιο ορθά, αυτά που ο κοινοδικαιϊκός όρος «mens rea» αποκαλύπτει και απεύχεται να εγκολπώνονται στα μυαλά των πολιτών. […]