Jack the Ripper: Ένα Βικτωριανό μελόδραμα

Πρόκειται για ένα φάκελο δολοφονιών ιδιαίτερα πεπαλαιωμένο, ο οποίος αν και ουδέποτε δεν έχει εξιχνιαστεί, προσέλκυσε αμέτρητες αναλύσεις, αρθρογραφία, ενώ έχει κινηματογραφηθεί ποικιλοτρόπως. Αναφερόμαστε σε μια άλλη εποχή, τη Βικτωριανή, και σίγουρα από τότε η Εγκληματολογία έχει μετεξελιχθεί. Το ίδιο το βιοτικό και πολιτισμικό μέσο επίπεδο. Η τεχνολογία στο απόγειο της καινοτομίας και της εφευρετικότητας, ενώ οι επιστημονικές και πανεπιστημιακές υποδομές, ενθάρρυναν τη διεπιστημονική συνεργασία περισσότερο από ποτέ.

Κατά την περίοδο σύνταξης τούτων των σελίδων, η κυπριακή κοινωνία πάγωσε, όταν αντίκρισε τις μακάβριες προθέσεις του «Ορέστη», όπου αναπαυτικά και απομονωμένα στην οικία του διάλεγε τα θύματα μέσα από διαδικτυακή πλατφόρμα γνωριμιών και στη συνέχεια ικανοποιούσε τις φρενοπαθείς ορέξεις του. Ταυτοχρόνως όμως, όπως δήλωσε και υπαστυνόμος ενώπιον του Δικαστηρίου, η εταιρεία κοινωνικής δικτύωσης υποβοήθησε τις αρχές στον εντοπισμό του δράση, ενώ το δημοσιογραφικό ρεπορτάζ κάνει λόγο ότι η αστυνομία ερευνά περίπου 30 προγενέστερες ψηφιακές του «συναναστροφές». Επιστρέφοντας στην περίπτωση του «Jack», ούτε ο ίδιος μπορούσε να απολαύσει ανάλογες «ανέσεις» κατά τη διαλογή των θυμάτων, αλλά ούτε και η αστυνομία είχε τη δυνατότητα να μελετήσει τις διάφορες προπαρασκευαστικές του πράξεις.

Το ερώτημα κατά πόσο η υπό εξέταση σειρά αιμοβόρων δολοφονιών, θα είχε εξιχνιαστεί και κατασταλεί, εκμεταλλευόμενοι όλα τα σημερινά μέσα, αξιοποιώντας τις τωρινές τεχνικές και επικαλούμενοι τις αυθεντίες εγκληματολογίας του 21ου αιώνα, απαντιέται μόνο με πιθανολόγηση και εικασίες και για αυτό δεν θα απασχολήσει το συγγραφέα.

Στα 131 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει υπάρχει μια σειρά από ζητήματα που παραμένουν σταθερά και αμετάβλητα, όσα «μόνο ο διάβολος γνωρίζει», δηλαδή την ένοχη διάνοια, ή πιο ορθά, αυτά που ο κοινοδικαιϊκός όρος «mens rea» αποκαλύπτει και απεύχεται να εγκολπώνονται στα μυαλά των πολιτών. […]

Πως και γιατί οι διεργασίες παγκοσμιοποίησης προστατεύουν τα έθνη

Ως μια υπόθεση εργασίας θα μπορούσαμε να αναλογιστούμε τα συναισθήματά μας περί Δικαίου, αν το κράτος αποποιούνταν κάθε ευθύνη του σε περιπτώσεις εξαπάτησής μας από κάποια πολυεθνική εταιρεία και αυτό επειδή, υπό μια στενή θεώρηση, η εταιρεία υπερβαίνει τα όρια δικαιοδοσίας του κράτους. Σωρεία περιπτώσεων και οι οποίες μπορούν να θίγουν τόσο καταναλωτές, εργαζόμενους αλλά και κάθε άλλο πιθανό συναλλασσόμενο πρόσωπο. Παράδοξα αποτελέσματα στην υπαγωγή της εθνικής κυριαρχίας, υπό αυτήν τη στενή έννοια, ενδέχεται να προκύψουν και από κάθε εφαρμογή των τηλεπικοινωνιών, συμπεριλαμβανομένου φυσικά και του διαδίκτυου. Συγχρόνως, η εδραίωση της περιβαλλοντικής παιδείας, οι τρομοκρατικές επιθέσεις (όπου συνεχώς προκαλούν το κοινό αίσθημα), και ο πολιτικός ακτιβισμός (να παρουσιάζει ολοένα πιο διευρυμένη ρητορική), ασφυκτικά καθοδηγούν την κυβερνητική ατζέντα σε πολιτικά παίγνια υπεράνω των φυσικών συνόρων. […]

Μερικές σκέψεις για την παραπαιδεία

To παρόν κείμενο αποτελεί ένα draft που είχα συντάξει το Νοέμβριο του 2014. Η αφορμή και ιδέα για το άρθρου είχε προκύψει ως συνέπεια του άρθρου μου «Τι θα γίνει τελικά ρε καθηγητές;», όπου για διάφορους λόγους ουδέποτε δεν ολοκλήρωσα το draft. Ενθυμήθηκα την ύπαρξή του μετά την ανάσταση στην κοινότητα του pde.gr (link) του αρχικού άρθρου μου. Αν και μπήκα στον πειρασμό να τον ανασυντάξω ή να βελτιώσω κάποιες διατυπώσεις, ωστόσο έκρινα ότι η όποια αξία μπορεί να έχει η δημοσίευση είναι η ακριβής αναπαράσταση του χρόνου και των συνθηκών όπου αυτό αρχικώς συντάχθηκε -εξάλλου πια η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είναι πια απλά μια ανάμνησή μου. Για αυτούς τους λόγους είναι πιθανόν μερικά σημεία να τα διατύπωνα διαφορετικά στο σήμερα, ή να μην είναι πια επίκαιρα. 

Μερικά χρόνια πριν, όταν συνειδητοποίησα ότι το θέμα της «κρίσης» δεν θα είναι απλά το αγαπημένο ρεπορτάζ κάθε είδους ΜΜΕ, φοβήθηκα κυρίως ένα ενδεχόμενο: την πνευματική χρεοκοπία. Και πράγματι, προσωπικά αυτό που αντικρίζω γύρω μου καθημερινά δεν μου αρέσει. Θεωρώ την πολιτική φθηνή, βρίσκω τους ανθρώπους να έχουν διαχωριστεί για ηλίθιες διαφορές και διαφορές που ουδεμία σχέση έχουν με τη ρίζα του προβλήματος ή έστω με την πολιτική επιστήμη.

Θα μπορούσε η παιδεία να μην επηρεαστεί; Ή πιο σωστά: Η παιδεία επηρεάστηκε; Δεν θέλω να απαντήσω, δεν έχει νόημα αν πριν από 5χρόνια είχαμε ή όχι «καλύτερα» σχολεία. Ξέρω όμως με σιγουριά ότι η δευτεροβάθμια εκπαίδευση είχε και έχει σοβαρά διοικητικά προβλήματα. Το Ελληνικό σχολείο έχει προβλήματα στο ίδιο του το DNA. […]

Η νομική ύλη πράξεων χρηματοδότησης Διεθνούς Τρομοκρατίας

Η Τραπεζική δεν είναι πάντοτε θελκτική στους χρήστες της, άλλοτε ως προς το ύψος των προμηθειών και άλλοτε η υπερρύθμισή της αποκλείει ή/και αποτρέπει σημαντική μερίδα των εν δυνάμει πελατών. Ταυτόχρονα η πολυπλοκότητα των διεθνών σχέσεων για την κοινή γνώμη αναγάγεται στο τετριμμένο επίπεδο των ιμπεριαλιστικών τάσεων, ενώ η αποφασιστικότητα των εθνικών αρμοδίων αρχών κωλύεται από την ανυπαρξία ουσιαστικής περιφρούρησης της διεθνούς ασφαλείας και ειρήνης. Είναι μάλλον αναμενόμενο δράσεις τρομοκρατίας σπανίως να αποτρέπονται αλλά και οι Πολιτείες να μοιάζουν ανήμπορες και αναρμόδιες να καταστείλουν τη χρηματοδότηση των τρομοκρατών. […]

Το Facebook μας καλωσορίζει στην post-data εποχή & γιατί το GDPR είναι μια επικίνδυνη ανοησία

Η απόπειρα να αποδομηθεί η πολυδιαφημιζόμενη χρησιμότητα του συγκεκριμένου κανονισμού δύσκολα βρίσκει αποδέκτες, εκτός ίσως από τους επιχειρηματίες και προγραμματιστές (πρωτίστως μικρού βεληνεκούς), των οποίων όμως ο λόγος περιορίζεται μόνο στο επίπεδο δαπανών και ταλαιπωρίας. Ο μεγάλης δημοσιότητας χαρακτήρας μιας ενιαίας, πανευρωπαϊκής και (κάπως) σύγχρονης νομοθέτησης των προσωπικών δεδομένων είναι κάτι το θετικό, εν προκειμένω ωστόσο πρόκειται για το απαραίτητο προλογικό περιτύλιγμα το οποίο απλώς εξυπηρετεί τις επικοινωνιακές, πολιτικές και δημοσιογραφικές ανάγκες του εγχειρήματος. Πιθανόν σε κανένα πρόσωπο που συνθέτει το νομοθετικό σώμα δεν πρέπει να αποδοθούν «κακές προθέσεις» ή πόσο μάλλον κατηγορίες συνωμοσίας. Συγχρόνως όμως ελάχιστοι υποστηρικτές του συγκεκριμένου κανονισμού φαίνεται να αντιλαμβάνονται την ευελιξία της τεχνολογίας και το status quo του ψηφιακού κόσμου.

Αν και ο σκοπός της αρθρογραφίας μου εκφεύγει μιας απλής αντιπαράθεσης θετικών και αρνητικών, για λόγους συνεκτικότητας ανάδειξης ενός διαφορετικού πλαισίου στοχασμού για τα δεδομένα κρίνω απαραίτητη την αποδοχή μερικών πλεονεκτημάτων. […]

Slowakische Republik v. Achmea BV, C-284/16

Διμερή Συνθήκη μεταξύ Κρατών μελών ενδέχεται να επικαλύπτει το Ενωσιακό Δίκαιο – Ερμηνεία άρθρων 267 & 344 της ΣΛΕΕ – Η θέση ρητρών διαιτησίας στην ενωσιακή έννομη τάξη – Αποζημιώσεις Ιδιωτών κατά Κράτους στη βάση ΣΛΕΕ και ΣΕΕ – Η θέση των ad-hoc διαιτητικών Δικαστηρίων στο Δίκαιο της ΕΕ. […]

Δωδεκάδελτος: Ελεύθερη απόδοση των Δέλτων Ι, ΙΙ & ΙΙ

Η παρούσα εργασία αποτελεί μια ελεύθερη απόδοση της Δωδεκαδέλτου από την Αγγλική στην Ελληνική γλώσσα. Ο σκοπός της απόδοσης είναι η διευκόλυνση νέων μελετητών του Ρωμαϊκού Δικαίου και δεν πρέπει επ’ ουδενί λόγω να θεωρηθεί φιλολογικό έργο και ούτε αποβλέπει στην πιστότητα της μεταγραφής. Για αυτό το λόγο μεταξύ των άρθρων παρεμβάλλονται διάφορα επεξηγηματικά σχόλια κατανόησης και διεύρυνσης των νοημάτων των καθαυτών διατάξεων της Δωδεκαδέλτου. […]

Η ίδρυση του ICANN: Ιστορική και πολιτική προσέγγιση

To Internet έγινε «υπεύθυνο» και για μια καινοτόμα πολιτική διεργασία. Η εθνική του προέλευση του ως ένας παράγοντας και οι αρχικοί του θεματοφύλακες (οι οποίοι μάλιστα ήταν απαγκιστρωμένοι από την πεπατημένη των διεθνών σχέσεων, διπλωματίας και διεθνούς δικαίου) ως έτερος παράγοντας, κατέστησαν αναγκαία την ίδρυση του ICANN.

Ο Διεθνής Οργανισμός το μόνο κοινό που έχει με διεθνούς οργανισμούς, όπως ο ITU (Διεθνής Ένωσης Τηλεπικοινωνιών) ή ο UPU (Παγκόσμια Ταχυδρομικών Ένωσης), έγκειται στην αναγκαία υφή αναφορικά με την καθ’ ύλη αρμοδιότητα.

Θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι τα πρόσωπα που απαρτίζουν το ICANN έχουν ως κύρια τους έγνοια το αλγοριθμικό efficiency των πληροφοριακών συστημάτων που καθιστούν εφικτή την λειτουργία του διαδικτύου όπως την γνωρίζουμε. Προς απόδειξη ενός τέτοιου ισχυρισμού, ότι τα διαχρονικά σημεία ασυνεννοησίας της διεθνής κοινότητας ουδέποτε δεν αποτέλεσαν θεματικές της ατζέντας των συνόδων του ICANN. […]