Alpha Bank Cyprus Ltd ν. Steven Peter Wright κ.α., υπ’ αριθμόν 955/2013 (16/9/2016)

Στα πλαίσια ενδιάμεσης απόφασης για την αγωγή της Alpha Bank Cyprus Ltd, το Επαρχιακό Δικαστήριο Πάφου δεν αποδέχτηκε τον ισχυρισμό της τράπεζας ότι οι εναγόμενοι αιτήθηκαν το δάνειο για να αγοράσουν ακίνητο για λόγους επένδυσης. Βάσισε την κρίση τόσο στον ακριβή τίτλο της δανειοληπτικής σύμβασης, ο οποίος ήταν «Foreign Currency Housing Loan Agreement Alpha Flexihome» αλλά και στο γεγονός ότι οι δανειολήπτες ήταν συνταξιούχοι και πρώην υπάλληλοι στις υπηρεσίες υγείας του Ηνωμένου Βασιλείου

Κρίθηκε επίσης ότι η επίδικη διαφορά υπάγεται στο τμήμα του καταναλωτή του κανονισμού «Βρυξέλλες Ι», αφού η επιθυμία της τράπεζας ήταν η είσπραξη του ποσού του δανείου και η απαίτηση της αγωγής δεν βασίζεται σε δικαιώματα που άμεσα σχετίζονται με ακίνητη περιουσία. […]

Τράπεζα Κύπρου Δημόσια Εταιρεία Ltd ν. Jensen Am Properties Ltd κ.α., υπ’ αριθμόν 1020/14 (7/6/2016)

Στην πρωτόδικη απόφαση Τράπεζα Κύπρου PLC η ενάγουσα εταιρεία ήταν πιστωτικό ίδρυμα και μεταξύ των άλλων είχε επιπρόσθετη εγκατάσταση στην Αγγλία, στην οποία η δεύτερη εναγόμενη υπέγραψε συμφωνία στεγαστικού δανείου.

Παρόλο που η διάταξη 24(1) του κανονισμού «Βρυξέλλες Ι» υπερέχει και δεν υποκλίνεται σε καμία άλλη διάταξη και άρα αν διαπιστώνονταν, ότι η αγωγή είναι in rem, δηλαδή εμπράγματη, και όχι in personam, δηλαδή ενοχική, τότε η δικαιοδοσία που θα προέκυπτε θα ήταν αποκλειστική και ο απαραίτητος συλλογισμός προς την εξεύρεση δικαιοδοσίας θα λάμβανε τέλος.

Παρόλα αυτά, η ευπαίδευτος δικαστής Ταλαρίδου-Κοντοπούλου, πιθανόν επειδή ήταν μια από τις θέσεις της εναγόμενης, προτίμησε να μελετήσει αρχικά την επίδικη διαφορά με την υπόθεση ότι η βάση της αγωγής είναι in personam, να εξεύρει δικαιοδοσία και στη συνέχεια να εξετάσει την αγωγή ως in rem και να διαπιστώσει αν ευσταθεί η συζητήσιμη αυτή υπόθεση και τότε να καταλήξει στην τελική δικαιοδοσία. Το ευτύχημα για εμάς τους νομικούς μελετητές είναι ότι μπορούμε να εξαγάγουμε καίρια συμπεράσματα για το πως ερμηνεύουν τον κανονισμό τα κυπριακά δικαστήρια, στις διάφορες περιπτώσεις που αναδεικνύονται μέσα από αυτά τα σενάρια. […]

Φρήσλαντ Ελλάς ΑΕΒΕ ν. Clappas Trading House Ltd, (2011) 1 Α.Α.Δ. 1200

Στην υπόθεση Φρήσλαντ Ελλάς ΑΕΒΕ αμφισβητήθηκε η ύπαρξη ρήτρας δικαιοδοσίας και εφαρμοστέου δικαίου. Αυτό που αρχικώς αναδείχτηκε από την Φρήσλαντ Ελλάς ΑΕΒΕ (στο εξής ελλαδική εταιρεία) ως τέτοια πρόνοια, ήταν ο όρος ενός προσχεδίου της συμφωνίας, προσχέδιο όπως κατάφερε επιτυχώς να αποδείξει η κυπριακή Clappas Trading House Ltd (στο εξής κυπριακή εταιρεία).

Ύστερα από διαπραγματεύσεις, η κυπριακή εταιρεία άρχισε να διανέμει επί προμήθειας τα προϊόντα της Ελλαδικής εταιρείας. Η εμπορική αυτή συνεργασία δεν έμελλε να αντέξει στο χρόνο και προέκυψαν διαφορές, και η κυπριακή εταιρεία ήγειρε αγωγή εναντίον της ελλαδικής στο Επαρχιακό Δικαστήριο Λευκωσίας, αξιώνοντας αποζημιώσεις. […]

Hampton Advisory Group SA ν. Bost AD και άλλων, (2012) 1 Α.Α.Δ. 549

Μια από τις παρεχόμενες δυνατότητες του Ενωσιακού Ιδιωτικού Διεθνούς Δικαίου είναι ότι συχνά προβλέπεται και επιτρέπεται από τα μέρη να προβαίνουν τόσο στην επιλογή αρμοδίου δικαστηρίου, όσο και στην επιλογή του εφαρμοστέου δικαίου.

Η δυνατότητα αυτή αποτέλεσε αντικείμενο κρίσης και στην υπόθεση Hampton Advisory Group SA. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η σχετική πρόνοια της σύμβασης προνοούσε διαφορετικό αρμόδιο δικαστήριο και εφαρμοστέο δίκαιο, ανάλογα με το είδος της διαφοράς που προέκυπτε. Σαφώς και κρίθηκε από το Δικαστήριο ότι «η ρήτρα αλλοδαπής δικαιοδοσίας τυγχάνει σεβασµού», εξάλλου αυτό απαιτεί και το σχετικό άρθρο 25 του κανονισμού «Βρυξέλλες Ι». […]

Slowakische Republik v. Achmea BV, C-284/16

Διμερή Συνθήκη μεταξύ Κρατών μελών ενδέχεται να επικαλύπτει το Ενωσιακό Δίκαιο – Ερμηνεία άρθρων 267 & 344 της ΣΛΕΕ – Η θέση ρητρών διαιτησίας στην ενωσιακή έννομη τάξη – Αποζημιώσεις Ιδιωτών κατά Κράτους στη βάση ΣΛΕΕ και ΣΕΕ – Η θέση των ad-hoc διαιτητικών Δικαστηρίων στο Δίκαιο της ΕΕ. […]

Agnieška Anisimovienė v. bankas Snoras AB, C-688/15

Ιδιωτικά Κεφάλαια προς αγορά χρηματιστηριακών προϊόντων, τα οποία ουδέποτε δεν εκδόθηκαν λόγω εκκαθάρισης του εκδότη – Συνεκδικαζόμενες υποθέσεις για την εφαρμογή των Οδηγιών 94/19/ΕΚ και 97/9/ΕΚ, ή αλλιώς περί των Συστημάτων Εγγυήσεων Καταθέσεων και Αποζημιώσεως Επενδυτών. […]

Μαρκαλής Κωστής κ.α. v. Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου κ.α. (2018), υπ’ αριθμόν 5744/2013

Με την παρούσα προσφυγή επιχειρείται η ανατροπή της άρνησης έγκρισης αιτήματος, βάσει του ν. 12(I)/2013 (o περί της επιβολής Περιοριστικών Μέτρων στις Συναλλαγές σε περίπτωση Έκτακτης Ανάγκης Νόμος του 2013), για μεταφορά κεφαλαίου. Οι αιτητές επιδίωξαν να αγοράσουν μετοχές Ελλαδικής Ανώνυμης Εταιρείας. Η προσφυγή των αιτητών απορρίφθηκε, καθώς το Διοικητικό Δικαστήριο έκανε δεκτή την προδικαστική ένσταση των καθ’ ων η αίτηση, δηλαδή ότι το επίδικο θέμα δεν εμπίπτει στην σφαίρα του Δημοσίου Δικαίου, αλλά στην σφαίρα του Ιδιωτικού Δικαίου και για αυτό εν προκειμένου δεν προσβάλλεται κάποια εκτελεστή διοικητική πράξη. Ακολουθήθηκε η συλλογιστική της υποθέσεως FBME BANK LTD v. Κυπριακής Δημοκρατίας (2013) 3 Α.Α.Δ. 761 και ότι ο όποιος επηρεασμός δικαιωμάτων δια της παρέμβασης της πολιτείας σε συμβατική σχέση εξετάζεται σε αστικές διαδικασίες ως θέμα ιδιωτικού δικαίου. Η υφή της σχέσης καταθετών και Τράπεζας λιανικών εργασιών είναι ζήτημα Ιδιωτικού Δικαίου και τυχόν επηρεασμός από τις πρόνοιες του νόμου διέρχεται μέσα από την αποτυχία της Τράπεζας να ανταποκριθεί στις συμβατικές υποχρεώσεις της. Λέχθηκε επίσης ότι οι περιοριστικές πρόνοιες του νόμου, και των συναφή διαταγμάτων, ουδόλως επηρεάζουν το ουσιαστικό δικαίωμα των καταθετών έναντι των χρημάτων των καταθέσεων τους, παρά μόνο τη δυνατότητα άμεσης και απεριόριστης πρόσβασης σε αυτό. […]