Κεντρική Τράπεζα της Κύπρου v. Γεωργίου Ιεροδιακόνου, Γενικού Εισαγγελέα της Δημοκρατίας v. Ιεροδιακόνου, Πολιτικές Εφέσεις υπ’ αριθμόν Ε306/2016 & Ε307/2016

Το πρωτόδικο Δικαστήριο έκρινε ότι η προβληθείσα από τους εφεσείοντες ένσταση για παραγραφή των αστικών αδικημάτων που απέδιδε ο εφεσίβλητος κατόπιν σχετικής τροποποίησης της έκθεσης είναι ζήτημα που πρέπει να εξεταστεί στην ακροαματική διαδικασία ή κατά τη διάρκεια αίτησης για διαγραφή της αγωγής ως μη αποκαλύπτουσα αγώγιμου δικαιώματος. Το Ανώτατο Δικαστήριο επικαλούμενο το άρθρο 68 του Κεφ. 148, απέρριψε την θέση αυτή, καθώς πρόκειται για μια «αποκλειστική προθεσμία» και άρα δεν θα μπορούσαν να συμπεριληφθούν αδικήματα που διαπράχθηκαν πριν της σχετικής προθεσμίας, ακόμη και στις περιπτώσεις όπου η ζημιά είναι αποτέλεσμα διαχρονικής αμέλειας και παραβίαση καθηκόντων. Εν κατακλείδι, ζητήματα παραγραφής αλλά και σχετικότητας των προτεινόμενων τροποποιήσεων εξετάζονται στο πλαίσιο της αίτησης τροποποίησης. […]

Δημήτρη Δημηρίου v. Cyprus Popular Bank Public Co Limited κ.α. (2018), Πολιτική Έφεση υπ’ αριθμόν E151/156

Απόρριψη τροποποίησης έκθεσης απαίτησης. O εφεσείων καταχώρισε αρχικά αίτηση για τροποποίηση με σκοπό την προσθήκη εναγομένων, η οποία έγινε αποδεκτή.  Στη συνέχεια καταχώρησε νέα αίτηση τροποποίησης με σκοπό τον εμπλουτισμό της έκθεσης απαίτησης. Εκτός από ζητήματα ανασύνταξης, αναδόμησης και μορφοποίησης των δικογράφων, επιδιώχθηκε να προστεθούν και τα ζητήματα: (α) βαριάς αμέλειας λόγω μη έγκαιρης ενσωμάτωσης στο Κυπριακό Δίκαιο Ευρωπαϊκών κανόνων, πολιτικών και πρακτικών και (β) την παραβίαση της σχέσης μεταξύ εφεσείων και της μιας εφεσίβλητης. Το πρωτόδικο Δικαστήριο απέρριψε την δεύτερη αίτηση τροποποίησης και ασκήθηκε έφεση έναντι της απόρριψης αυτής. Το Ανώτατο Δικαστήριο και με απόφαση πλειοψηφίας έθεσε ως επίκεντρο της αντιδικίας την ιδιωτική συμφωνία, και παρά το γεγονός ότι αναγνώρισε ότι η φιλελεύθερη τάση είναι να επιτρέπεται η τροποποίηση των δικογράφων, κατέληξε ότι η διακριτική ευχέρεια του Δικαστηρίου επί της αποδοχής των τροποποιήσεων των δικογράφων, διέπεται από δυο καθοριστικούς παράγοντες: (i) κατά πόσο η τροποποίηση είναι αναγκαία και (ii) κατά πόσο ελλοχεύει κίνδυνος να ζημιωθεί ο αντίδικος σε όρους ορθής απονομής της δικαιοσύνης. Το Ανώτατο Δικαστήριο αφού υποβάθμισε τα παραδοσιακά κριτήρια (χρόνος κατάθεσης ενός τέτοιου αιτήματος και κατά πόσο προκύπτουν νέοι ισχυρισμοί) σε βοηθητικά κριτήρια, αποφάνθηκε ότι οι προτεινόμενες τροποποιήσεις δεν προσθέτουν κάτι στην δικαστική κρίση, ούτε αποκαλύπτουν νέες πτυχές όσο αφορά τις συνθήκες κατά τις οποίες συνάφθηκε η επίδικη σύμβαση. […]

Goldman Sachs International (Appellant) v Novo Banco SA (Respondent), [2018] UKSC 34

Η υπόθεση αφορά την ερμηνεία της Οδηγίας 2014/59/EU και το οικείο πλαίσιο για την ανάκαμψη και την εξυγίανση πιστωτικών ιδρυμάτων και επιχειρήσεων επενδύσεων (στο εξής «EBRRD»). Η εν λόγω Οδηγία απαιτούσε από τα κράτη-μέλη να αποδώσουν στις αρμόδιες εθνικές αρχές εξυγίανσης, την απαραίτητη εξουσία ώστε να δημιουργήσουν τα κατάλληλα εργαλεία εξυγίανσης του τραπεζικού κλάδου ή μεμονωμένων τραπεζών. Ένα τέτοιο εργαλείο ήταν η δυνατότητα δημιουργίας «Μεταβατικών Ινστιτούτων», στα οποία εκάστοτε Κεντρική Τράπεζα κράτους-μέλους θα μπορούσε να μεταβιβάζει πάγια, δικαιώματα και λοιπές ενοχές ή υποχρεώσεις, ενός μη βιώσιμου τραπεζικού ιδρύματος. […]

The Former Yugoslav Republic of Macedonia v. Greece (2011)

H FYROM κατέθεσε προσφυγή, στο Peace Palace της Χάγης, εναντίον της Ελλάδας, ισχυριζόμενη την παραβίαση του Άρθρου 11 της Ενδιάμεσης Συμφωνίας. H FYROM πιστεύει ότι το 2008 παραβιάστηκαν τα συμβατικά της δικαιώματα της, όταν η Ελλάδα άσκησε ένσταση για την είσοδο της στο ΝΑΤΟ.

Το εν λόγω άρθρο 11, διαλαμβάνει ότι η Ελλάδα έχει αναλάβει την υποχρέωση να μην μπλοκάρει την είσοδο της FYROM σε διεθνείς οργανισμούς, εκτός εάν η γειτονική χώρα δεν χρησιμοποιήσει το «FYROM». Η ακριβή του διατύπωση είναι: «Upon entry into force of this laterim Accord. the Party of the First Part agrees not to object to the application by or the membership of the Party of the Second Part in international, multilateral and regional organizations and institutions of which the Party of the First Part is a member; however, the Party of the First Part reserves the right to object to any membership referred to above if and to the extent the Party of the Second Part is to be referred to in such organization or institution differently than in paragraph 2 of United Nations Security Council resolution 817 (1993)]». […]